Τα περισσότερα βιβλία αναφέρουν τους Ναΐτες ως το πρώτο μοναστηριακό στρατιωτικό τάγμα. Η αλήθεια είναι ότι είναι το πρώτο μοναστηριακό τάγμα που τα πρώτα του μέλη δεν είχαν καμμία σχέση με την εκκλησία. Πριν από τους Ναΐτες ιδρύθηκε το Τάγμα του Αγίου Ιωάννου που εξακολουθεί να υφίσταται. Δημιουργώντας παρακλάδια ανά την Ευρώπη, αλλάζοντας έδρα και προσαρμόζοντας τη δομή του ανάλογα των συνθηκών κατάφερε να επιβιώσει (παρά έναν αιώνα) μια χιλιετία ! Στο μεγαλύτερο κομμάτι της δράσης του, το τάγμα βασίστηκε στο εξής οργανόγραμμα : Ο Πάπας έχριζε τον "Μέγα μαγίστρο" που διοικούσε όλο το τάγμα. Σε αυτόν λογοδοτούσαν οι "Μαγίστροι" κάθε "Γλώσσας" (περιφέρειας).Στην ακριβώς από κάτω βαθμίδα ήταν οι "Ιππότες της Δικαιοσύνης" που εκτελούσαν καθαρά διοικητικά καθήκοντα. Έπονταν οι "εφημέριοι", οι αμιγώς ευγενείς του τάγματος τους οποίους ακολουθούσαν οι "ένοπλοι ακόλουθοι" που επωμίζονταν τα βαρύτερα καθήκοντα. Κάθε ιππότης είχε τους ακολούθους του οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την προστασία του στο πεδίο μάχης. Η τάξη αυτή επαλείφθηκε στη Μάλτα ελλείψει ανδρών. Πριν τη Μάλτα εξαλείφτηκαν οι "Ιερείς της Υποταγής",(οι κληρικοί) που προτίμησαν να μην ακολουθούν το τάγμα αλλά να λειτουργούν στις σταθερές διοικητικές περιφέρεις ανά την Ευρώπη.
Η Αρχή
Το 1113 ο Γεράρδος ο ευλογημένος ιδρύει το Τάγμα του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ με την στήριξη και οικονομική βοήθεια του Πάπα Πασκάλ του Β'. Σκοπός του τάγματος ήταν να περιθάλπει κυρίως προσκυνητές αλλά δεχόταν στα πλαίσια της χριστιανικής φιλοξενίας και αλλόθρησκους. Στους κόλπους του τάγματος βρέθηκαν οι εναπομείναντες Βενεδικτίνοι μοναχοί που λειτουργούσαν το θεραπευτήριο του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού οι οποίοι ευθύνονται για το όνομα του τάγματος. Ο διάδοχος του Γεράρδου, Ραϋμόνδος Ντε Πανί αναβάθμισε το τάγμα από σταθμό περίθαλψης σε ένοπλη νοσοκομειακή μονάδα, ικανή να παρέχει κομβόι προστασίας στους προσκυνητές. Αργότερα μαζί με τους Ναΐτες μετείχαν σε μάχες σώμα με σώμα εναντίων των Σαρακηνών κατακτώντας τη φήμη δεινών πολεμιστών. Οι διαφορά τους από τους Ιππότες του Ναού ήταν η καθαρή εκκλησιαστική τους προέλευση, η ενδυμασία τους (μαύρη με λευκό σταυρό) αλλά και το ότι δέχονταν να λάβουν μέρος μόνον σε μάχες αμυντικής μορφής. Δεν μετείχαν σε εφορμήσεις και ενέδρες. Κατά τα λοιπά είχαν πολύ ισχυρότερο ιππικό από τους Ναΐτες, δραστηριοποιήθηκαν στην Ευρώπη, απέκτησαν γη, οικονομική δύναμη και έχαιραν του αφορολόγητου πρώτοι. Ήρθαν δεύτεροι όμως στην πολιτική. Αφοσιωμένοι στο έργο τους δεν μπλέχτηκαν στα διοικητικά της Ιερουσαλήμ, δεν κυνήγησαν την βασιλική ή την Παπική εύνοια μα άφησαν στους Ναΐτες το πεδίο ελεύθερο να δράσουν προς όφελός τους. Μόλις δύο χρόνια πριν την πτώση της Ιερουσαλήμ ο Φρειδερίκος Βαρβαρόσα εξέδωσε διάταγμα για τα προνόμια του τάγματος το οποίο δεν προσυπογράφηκε από τον Πάπα. Έτσι η δόξα, ο πλούτος και οι διασυνδέσεις παρέμειναν στους Ναΐτες που μέχρι σήμερα φημίζονται ως οι μόνοι υπερασπιστές της Πόλης.
Μετά Την Άλωση
Οι Οσπιταλιέροι οπισθοχώρησαν στην Άκρα ενισχύοντας την άμυνά της κατά την πολιορκία. Μετά την πτώση του Saint Jean D'Acre διέφυγαν στην Κύπρο όπου προσπαθώντας να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος πέρασαν στην αντίθετη πλευρά. Ανακατεύτηκαν με την πολιτική όχι όμως προσπαθώντας απλά να κατοχυρώσουν ευνοϊκές συνθήκες για τους ίδιους αλλά προχώρησαν γενικότερα στα κοινά του τόπου. Οι προθέσεις δεν ήσαν ευγενείς. Το τάγμα χρειαζόταν ένα δικό του τόπο. Μια πατρίδα. Αυτό προσπάθησαν ανεπιτυχώς να βρουν στην Κύπρο απ'όπου εφόρμησαν στη Ρόδο (1309) κατακτώντας και τα βορειότερα νησιά ως την Κάλυμνο. Έτσι το όνομα του τάγματος έγινε "Ανεξάρτητο στρατιωτικό τάγμα του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ και της Ρόδου" ενώ οι Ροδίτες τους αποκαλούσαν απλά "Σπιταλιώτες". Μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας των ναϊτών ανά την Ευρώπη πέρασε στα χέρια του τάγματος το οποίο πλέον δεν είχε ν'ανυσηχεί για τίποτε πέραν των Οθωμανών. To 1522 ο Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής καταλαμβάνει τη Ρόδο και την Κω μετά από εξάμηνη πολιορκία. Οι επιζήσαντες κατέφυγαν στη Σικελία αντιμετωπίζοντας πολλά εσωτερικά προβλήματα λόγω του Γαλλο-Ισπανικού πολέμου (τα περισσότερα μέλη του τάγματος κατάγονταν από τις δύο αυτές χώρες.
Η Μάλτα
Το τάγμα φαίνεται πως διεφύλασσε έναν άσσο στο μανίκι του και τούτη ήταν η στιγμή να τον χρησιμοποιήσει. Το 1530 κατόπιν πιέσεων του Πάπα (άγνωστη η αιτία του ενδιαφέροντός του) παραχωρείται στο τάγμα η Μάλτα, το Φκόζο και η Τρίπολη. Σε αντάλλαγμα ο Φίλιππος Β' της Ισπανίας εισέπραττε φόρο και έχαιρε της "προστασίας" που προσέφεραν οι ιππότες έναντι πάσης απειλής. Το ταμείο του τάγματος δέχθηκε ακόμη ένα πλήγμα καθώς έχανε συνεχώς τα παραρτήματά του ανά την Ευρώπη. Το 1540 δημεύεται η ακίνητη περιούσια στην Αγγλία και χάνονται πολλές ιδιωτικές συνεισφορές από ευγενείς που ασπάζονται τον προτεσταντισμό (εκείνοι ήταν που λίγο αργότερα ίδρυσαν το "Σεβαστό τάγμα του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ").Τα οικονομικά του τάγματος δεν ήταν σε καλή κατάσταση και προκειμένου να ενισχύσουν κυρίως το στόλο τους, στράφηκαν στο δουλεμπόριο και την πειρατεία. Κύριος στόχος τους ήταν να βάλουν έναντι των Οθωμανών. Το "Ανεξάρτητο Στρατιωτικό Τάγμα του Αγίου Ιωάννου, Ιερουσαλήμ, Ρόδου και Μάλτας όπως λεγόταν τότε έκανε αρκετή ζημιά στον Σουλειμάν ο οποίος απεφάσισε να καταλάβει τη Μάλτα δίνοντας τέλος στα προβλήματά του. Το 1565 ξεκίνησε η πολιορκία της Μάλτας που έγινε αφορμή να μείνει το τάγμα στην ιστορία ως οι "Ιππότες της Μάλτας". Οι μάχες που ακολούθησαν αλλά και η τελική έκβαση της πολιορκίας αποδεικνύουν πως η εμπειρία και η δύναμη της θέλησης αποβαίνουν καθοριστικές σε κάθε μορφής αγώνα. Οι ιππότες πήραν το μάθημά τους από τις παρελθούσες ήττες και φρόντισαν στα οχυρά τους να υπάρχουν μεγάλα αποθέματα πυρομαχικών, καθαρό τρεχούμενο νερό αλλά και ανανεώσιμες πηγές τροφής. Αυτό ήταν το κλειδί για την ήττα των Οθωμανών. Οι πολιορκητές έχαναν περισσότερους στρατιώτες από αρρώστιες παρά από μάχες, έβλεπαν τις οχυρώσεις που κατέστρεφαν την ημέρα να επισκευάζονται εν μιά νυκτί και αδυνατούσαν να καταλάβουν πώς οι ιππότες δεν είχαν κάνει ακόμη καμμία προσπάθεια ανεφοδιασμού. Ο Φίλιππος απεφάσισε να στείλει ενισχύσεις μήνες μετά την εισβολή. Ο αριθμός των ανδρών που απέπλευσαν από τη Σικελία ήταν τόσο δυσανάλογος της κατάστασης που όχι μόνον ενίσχυση δεν αποτελούσε αλλά δύσκολα τα πλοία θα κατάφερναν να περάσουν από τον Οθωμανικό στόλο και να φθάσουν την Μάλτα. Τελικώς η είδηση και μόνον των ενισχύσεων αποθάρρυνε τους Οθωμανούς τρέποντάς τους σε φυγή.
Η Εδραίωση
Με το πέρας της πολιορκίας κλήρος και πολιτεία θυμήθηκαν τους Ιππότες της Μάλτας. Αν και δεν έκαναν τίποτε για να τους βοηθήσουν κατά την πολιορκία, μετά τη νίκη το τάγμα ήταν τόσο δημοφιλές που αναγκάστηκαν να το ενισχύσουν. Προσφέρουν μικρή οικονομική βοήθεια και συμβάλουν στην κτήση της "Humilissima Civitas Valletta".Είναι η πρωτεύουσα της Μάλτας που ονομάστηκε προς τιμήν του Μαγίστρου Βαλλέττα. Το 1577 το παράρτημα του τάγματος ασπάζεται το Λουθηρανισμό χωρίς ακόμη να στερήσει την οικονομική βοήθεια στον πυρήνα. Σιγά σιγά οι ιππότες χάνουν έδαφος οπότε επιδίδονται ξανά στο δουλεμπόριο ενισχύοντας τα οικονομικά τους και συνεχίζοντας να βάλουν έναντι των Οθωμανών. Έστελναν το στόλο τους όπου υπήρχε ανάγκη. Κάθε μάχη και κάθε ναυμαχία τύχαινε της συνδρομής του τάγματος. Το 1607 ο Μαγίστρος χρίζεται "Πρίγκιπας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" και τ 1630 του δίνονται προνόμια ισοδύναμα Καρδιναλίου.
Η Πτώση
Τα οικονομικά του τάγματος πηγαίνουν απ'το κακό στο χειρότερο και το 1665 αναγκάζονται να πουλήσουν το Σαιντ Κρουά. Το 1789 ξεσπά η Γαλλική επανάσταση καταφέρνοντας ένα ακόμη πλήγμα στο τάγμα. Οι ιππότες της Γαλλίας αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη και την ακίνητη περιουσία τους στερώντας από το τάγμα τις κύριες εισροές χρήματος. Το 1798 οι ιππότες δέχονται να χρησιμοποιηθεί η Μάλτα ως σταθμός ανεφοδιασμού για τα στρατεύματα του Ναπολέοντα. Ένα χρόνο μετά ο Βοναπάρτης παίρνει στα χέρια του την κυριαρχία του νησιού και το τάγμα βρίσκεται ξανά χωρίς έδρα. Ο Παύλος ο Μέγας προσέφερε κατάλυμα στο τάγμα με αντάλλαγμα τη θέση του Μέγα Μαγίστρου. Ο Παύλος δεν έλαβε το αξίωμα με την παπική βούλα μήτε και την χρειαζόταν. Δημιούργησε το μεγάλο ρωσικό κοινόβιο και κατάφερε ν'αφομιώσει το τάγμα αλλάζοντας το οργανόγραμμά του, ελέγχοντας τα οικονομικά του και τοποθετώντας ρώσους στρατιωτικούς ως διοικητές.
Σήμερα
Ο Πάπας Λέοντας ο ΙΓ' θυμήθηκε το τάγμα, το πήρε υπό την προστασία του και έχρισε νέο Μαγίστρο. Η αίγλη και το σθένος των ιπποτών είχε πλέον χαθεί. Σε μία πολύπαθη Ευρώπη το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να επιστρέψουν στην αρχική μορφή τους. Την αρωγή και την περίθαλψη. Το 1834 στήνεται νέα έδρα στη Ρώμη και ξεκινά η ανεξάρτητη πορεία του. Το τάγμα συνέχισε τη δράση του έως και το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου. Το 1963 αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το "Σεβαστό Τάγμα του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ" το οποίο δρούσε και πλούτιζε ήδη από το 1545 και πλέον έφθανε έως την Αμερική. Στις μέρες μας το τάγμα δρα ως "Συμμαχία των ταγμάτων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ" περιλαμβάνοντας και το Γερμανικό που διαχωρίστηκε το 1577 και αριθμεί περί τα 15000 μέλη. Το διεθνές δίκαιο συμπεριφέρεται μάλλον ασαφώς έναντι του τάγματος το οποίο λειτουργεί με ίδια διαβατήρια, νομισματικούς και φορολογικούς κανόνες.
Το παρασκήνιο
Πίσω από τις δημόσιες τελετές μυήσεως κρύβεται η γνωστή παραφιλολογία. Και έχει τις βάσεις της. Τα νέα μέλη υποχρεούνται ν'αποδείξουν την ευγενή τους καταγωγή. Αλήθεια, πόσοι "ευγενείς" έχουν μείνει ? Έπειτα λειτουργεί παντελώς ανεξάρτητα. Γιατί ένας ανθρωπιστικός οργανισμός χρειάζεται τέτοιου είδους ανεξαρτησία ? Τί ακριβώς είναι οι "Sovereign Military Order of Malta" και σε ποιό βαθμό συνδέονται με το λοιπό τάγμα ? Το "Sovereign" χρησιμοποιείται με την έννοια του υπέρτατου ή με την έννοια του ανεξάρτητου ? Ή μήπως και με τις δύο ? Αυτό το ανεξάρτητο στρατιωτικό τάγμα της Μάλτας φημολογείται πως τροφοδοτεί διάφορα ακροδεξιά ξεσπάσματα από τα μέσα της δεκαετίας του πενήντα. Λέγεται μάλιστα πως αποτελεί τον κορμό της CIA ενώ ακούγονται τρανταχτά ονόματα όπως του George Bush senior.
